Eind februari stond ‘Viva Rosa’ voor de Lopend Vuur Arnhem camera’s.
Ik hield er een gemengd gevoel aan over. Viva Rosa beschikt over een stel toffe songs, maar gaat wat slordig met haar talent om. Nu is Viva Rosa een energieke band die het eerder moet hebben van puurheid dan van kunstjes, maar een beetje meer aandacht besteden aan de uitvoering kan geen kwaad. Wat me ook opviel was het gebrek aan ondernemingszin. Naast een weinigzeggende MySpace-stek zijn de heren online nogal afwezig, weinig actief in het promoten van hun songs, niet heel geregeld op de podia te vinden en intern verdeeld over het ambitieniveau. Op deze manier zal Viva Rosa de top niet bereiken en dat is best jammer. Kijk hierboven naar ‘Honeymoon Diningroom’ zoals we het bij Lopend Vuur zagen, maar check de song ook zeker even op MySpace. Ondanks mijn gemengde gevoel een pareltje!
Het wordt nu echt tijd me eens in Kristin Hersh te verdiepen. Deze Throwing Muses frontvrouw is bij het grote publiek bekend van ‘Your Ghost‘, het nummer dat ze ooit met REM’s Michael Stipe de hitlijsten in zong. Deze dame publiceert al jaren haar eigen muziek onder een Creative Commons licentie op ccMixter, waar iedereen die het wil haar (zang)partijen kan gebruiken. Zo maakte ik in augustus 2008 mijn versie van haar prachtige song Elizabeth June.
Tegenwoordig is Hersh één van de drie leden van 50Footwave. Ook vanuit die rol schroomt ze niet haar muziek te delen. Sterker nog, al het materiaal dat deze band ooit heeft opgenomen (4 EP’s aangevuld met ander materiaal) is nu gratis en legaal te downloaden op CASH Music. Hiermee toont Hersh aan de muziekbusiness anno nu te begrijpen en het lef te hebben om er naar te handelen. Door haar songs gratis weg te geven zal ze enorm veel buzz veroorzaken en 50footwave onder de aandacht brengen van mensen die anders nooit van de band hadden gehoord. Ongelofelijk genereus en bovenal enorm slim. Want daarmee genereert ze aandacht, creëert ze vraag en zal ze ongetwijfeld veel fysieke geluidsdragers en merchandise verkopen. Bravo!
PS: Het treurige aan dit verhaal is dat haar hit ‘Your Ghost’ op YouTube (in de link hierboven) gecensureerd wordt door de platenmaatschappij. De video staat er wel op, maar zonder geluid.
Gezeur over copyrights, bah ! Gelukkig hebben we de live-versie nog.
Ik weet het. Het barst van de lijstjes op weblogs. Negen van de tien keer voegen ze weinig toe aan wat er al was of wat je al wist of wat je graag had willen weten. Toch ontstond er in mijn hoofd vandaag zo’n overbodig lijstje, waar ik jullie desondanks toch even mee lastig val: het lijstje-van-de-eerste-10-nummers-die-in-mij-opkomen-wanneer-ik-terugdenk-aan-de-periode-waarin-ik-werkte-in-het-Swingcafé-in-Arnhem. Een nachtkroeg waar ik veel (mooie en minder mooie) herinneringen aan heb. Denk 1985-1996. Komt ‘ie:
1. Grace Jones – Slave to the rhythm
2. Peter Gabriel – Sledgehammer
3. The Cure – Friday I’m in love
4. Prince – Kiss
5. Metallica – The unforgiven
6. INXS – New sensation
7. Pete Townsend – Face the face
8. Frankie goed to Hollywood – Relax
9. Simple Minds – Alive & Kicking
10. Gary Moore – Empty rooms
Zo, einde oefening (voor het een top 100 dreigt te worden).
Terug naar 2009.
Donderdag 29 januari was de vuurdoop voor Lopend Vuur Arnhem. Singer-songwriter Hanneke de Jong was de eerste die voor onze microfoons en camera’s verscheen. Begeleid door Jaap Berends op contrabas trakteerde ze ons op drie mooie songs: Gedachten, He said en (mijn favoriet) Landscape. Wat is jullie favoriet ?
(video: Punkmedia)
Het is alweer vier maanden geleden dat mijn track ‘Suitcase‘ op ccMixter verkozen werd tot ‘Editorial Pick’. Dat klinkt als een persoonlijk succes maar gaat veel verder dan dat. Door deze track realiseerde ik me dat het werkelijk mogelijk is om met onbekenden van elders op deze wereld iets moois te creeeren. Online.
De track bestaat namelijk uit een gedicht van de Amerikaanse (wereldburger) Emily Jane Carmen, voorgedragen door multimediaal artiest Anchor Méjans, aangevuld met een percussie-loop van ene ‘audiotechnica’ en een woordloze zangpartij van iemand die zich ‘innabar’ noemt. Ik smeedde de delen tot een geheel en voegde wat strijkers uit een doosje toe.
Resultaat: een Editor’s Pick die voelt als een eerste prijs, toffe comments vauit de ccMixter-community en vooral een mooie nieuwe ervaring. En als klap op de vuurpijl maakte Anchor Méjans er nog een mooie video bij.
Eind december werd bekend dat Lopend Vuur, dat tot nu toe een Noord-Nederlandse aangelegenheid leek te zijn, haar vleugels in 2009 verder zal uitslaan, om te beginnen in Arnhem. Lopend Vuur (‘omdat muziek geen hobby is’) is een platform voor de de Nederlandse muziekscene, dat bands en muzikanten op een aantal manieren ondersteunt:
- Via Lopend Vuur worden muzikanten op de hoogte gehouden van nieuws en trends;
- Elke maand wordt een band uitgenodigd om in een huiskamer-setting een aantal nummers (akoestisch) te spelen en te praten over muziek, ambitie, ondernemerschap, etc.
- Opnames van deze sessies verschijnen als vodcast op de site en de bands krijgen ook via andere kanalen de nodige aandacht;
- Onder de naam Lopend Vuur Offline zullen periodiek bands op het podium verschijnen;
- Tweejaarlijks vindt de Lopend Vuur Pitch plaats, waarin bands met hulp van experts van binnen en buiten de muziekindustrie een ondernemingsplan opstellen en kans maken op een platencontract.
Begin januari zat ik bij Marco Derksen aan tafel met Martijn Crama, Gerjanne Tiemens, Hendrik van Iterson en Henk-Jan Winkeldermaat, om het lontje van Lopend Vuur Arnhem aan te steken. Duidelijk werd dat Lopend Vuur Arnhem mooie plannen heeft en een impuls zal zijn voor de lokale muziekscene. Op 29 januari zal singer/songwriter Hanneke de Jong als eerste voor de camera van Lopend Vuur Arnhem verschijnen. Luisterend naar een paar fragmenten van haar songs besef ik me dat we daarmee een droomstart hebben!
Het was 1983. Met broer Erik ging ik naar Arnhem, waar ter gelegenheid van ‘750 jaar Arnhem’ op het Kerkplein een popconcert was georganiseerd. Als 16-jarig broekie had ik tot dan toe hooguit wat lokale bandjes zien spelen, maar dit concert was van een andere orde. Ik zag er o.a. Defunkt (de New Yorkse pfunk-band van voorman Joseph Bowie, anno nu bekend van de tune van Pauw en Witteman) en de Noord-Ierse The Undertones, die grote indruk op me maakten. Een toffer bandje had ik live niet eerder gezien. Wat een energie! Welke nummers ze speelden weet ik niet meer, maar een video uit die tijd geeft precies weer hoe ik me dat optreden herinner.
Nog dat zelfde jaar hielden The Undertones op te bestaan. Bij gebrek aan ‘groot succes’. Maar van Feargal Sharkey hoorden we later meer. Zo werd zijn uitvoering van Maria McKee’s ‘A good heart’ uit 1985 een tophit en horen we deze nu nog regelmatig voorbij komen.
Op een dag in november 1992 trof ik Feargal Sharkey in een heel andere rol. De band waar ik toen in speelde, Jeanny’s Wild Obsession, stond onder contract bij PolyGram Londen en Sharkey was daar net gestart als A&R-manager. Die avond tafelden we met hem bij een Indiaas Restaurant in Soho, Londen. Ook daar maakte Sharkey indruk op me, nu als een erg aardige, bescheiden gozer met veel humor en een boel mooie verhalen. Het waren Sharkey’s eerste stappen in de muziekbusiness. Inmiddels heeft de vijftiger er een flinke carrière op zitten en diverse topposities bekleed in de Britse muziekindustrie.
Deze week keek ik naar een video waarin hij als CEO van de Britse muziekrechtenorganisatie praat over zaken als illegaal downloaden en mogelijke maatregelen daartegen, de rol van muziek in het leven van ‘youngsters’ en de uitdaging waar de muziekindustrie voor staat. Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in copyright en nieuwe media.
Sinds kort heeft Sharkey de leiding over UK Music, een koepelorganisatie die zeer breed inzet op de belangenbehartiging van muzikanten, producenten, managers, uitgevers, rechtenorganisaties, etc. Amper dertig jaar nadat de legendarische John Peel het nummer ‘Teenage kicks’ van punkrockers The Undertones ontdekte, staat er in 2009 ergens op een deur: Feargal Sharkey, Chief Executive Officer. Het zal me niet verbazen als de beste man ook nu weer internationaal aan de weg zal gaan timmeren.
Vandaag bezorgde de postbode me 6 CD’s. Geen recent werk maar een inhaalslag: Coldplay, Keane, Deus, Novastar (2008) en Moke (2007). En een vreemde eend in de bijt: Maria Mena’s ‘Apparently Unaffected’ uit 2005 (NL 2006). Helemaal niet ‘mijn ding’ eigenlijk. Maar het interview dat Patrick Petersen deze maand met deze innemende meid had leidde me naar een (semi?)playback-uitvoering van ‘Just Hold Me’ (hitje in 2006), en ik was verkocht…
Inmiddels is de CD drie keer langsgekomen en ben ik in de war. Er is veel muziek die ik mooi vind maar er is weinig muziek die me raakt. Tot in het hart. Ik verdrink in melancholie…
Daar waar Matthew Ebel (zie eerdere post) druk in de weer is zijn CD’s online aan de man te brengen, kiezen anderen er juist voor helemaal geen CD’s meer uit te brengen. Voorman Billy Corgan van de Smashing Pumpkins was daar in een interview met de Chicago Tribune meer dan duidelijk over. Op de vraag of hun laatste CD nog een opvolger zou krijgen antwoordde hij:
‘We’re done with that. There is no point. People don’t even listen to it all. They put it on their iPod, they drag over the two singles, and skip over the rest. The listening patterns have changed, so why are we killing ourselves to do albums, to create balance, and do the arty track to set up the single? It’s done.’
Niet alleen kiezen de Pumpkins ervoor om vanaf nu wat releases betreft een ‘singles band’ te zijn, ze zijn ook niet langer van plan om live nog veel van hun oude materiaal te spelen:
‘We won’t do shows like this anymore, where we try to draw a good crowd and balance the past with the present. We’ll go small and do exactly what we want to do and stop playing catalogue. We’ll be like a new band that can’t rely on old gimmicks. (…….) What we weren’t getting [from playing a more balanced show with older songs] was excitement. (……) We don’t want a pat on the back: Good to have you back. We want a reaction, even if it’s a negative reaction.’
Billy’s uitspraken zouden verklaard kunnen worden door het matige succes van hun laatste album en misschien ook wel uit angst om (live) te moeten teren op oude successen, maar het is meer dan dat. Het is ook een reactie op de veranderende muziekbusiness en –consumptie. Muzikanten zijn wereldwijd op zoek naar manieren om daar op in te spelen. Ik vind het prachtig om te zien hoe die cultuur zich ontwikkelt en ben erg benieuwd naar wat de komende jaren op dit vlak te gebeuren staat! En hoewel ik zelf best gehecht ben aan het album als concept, waardeer ik het lef waarmee Corgan reageert op de veranderende wereld om zich heen.
(Foto: Djenan. Creative Commons license 2.0)
Gisteren werd ik via Twitter geattendeerd op een bijzondere muzikant, Matthew Ebel uit Boston. Voordat ik het wist was ik via Ustream een uur lang getuige van een liveconcert aan de andere kant van de oceaan. Matthew zong en speelde piano, ondersteund door een backingtrack van drums. Tussen de met overgave gespeelde nummers door maakte Matthew flink reclame voor zijn CD die hij online (als schijfje of als download) te koop aanbiedt. Daarnaast ging hij regelmatig in op comments die via de U-Stream backchannel op hem afkwamen vanuit het publiek. Gemiddeld keken er zo’n 40 toeschouwers en ik voorspel dat dat aantal fors zal groeien. Matthew lijkt namelijk naast een hartstochtelijk muzikant een bevlogen ondernemer te zijn. Hij weet zijn enthousiasme goed op anderen over te brengen en vraagt je zonder schroom hem te steunen door zijn concerten via je netwerk te promoten. Ben benieuwd wat hem dat gaat opleveren. Gisteren heeft ‘ie in ieder geval goede zaken gedaan en ik gun hem dat van harte. Het concert is in zijn geheel terug te kijken op Ustream.