failingindustry

Foto: Ben Smith

De manier waarop we muziek consumeren is volop in beweging. Technologische ontwikkelingen hebben de digitale distributie van muziek mogelijk gemaakt; we luisteren volop naar mp3’s en streaming audio en downloaden net zo makkelijk iets gratis als dat we er voor betalen. Als gevolg daarvan heeft de traditionele muziekindustrie het moeilijk en is het voor artiesten lastiger geworden om langs de klassieke weg roem en inkomsten te verwerven.

Voor artiesten biedt deze ontwikkeling nieuwe kansen. Volgens het ‘Do It Yourself’-principe kan promotie, distributie en verkoop van muziek nu voor een groot deel zelf gedaan worden. Maar niet iedereen benut de mogelijkheden volledig en zal dat misschien ook wel nooit doen. Want iets zelf kunnen doen is mooi, maar kost tijd en geeft niet per se het beste resultaat. Die gedachte biedt commerciële partijen kansen door diensten aan te bieden die de artiest niet voor eigen rekening wil of kan nemen.

Een voorbeeld hiervan is Bizzevents, dat niet alleen diensten aanbiedt voor de digitale muziekdistributie en –verkoop, maar ook videoclips, flyers, ringtones, websites, fysieke CD’s en artwork zegt te kunnen verzorgen. Een breed opgezet servicebureau dus, dat focust op het digitale domein. Helaas komt Bizzevents niet erg professioneel en betrouwbaar op mij over; diensten worden summier omschreven, referenties en voorbeelden zijn met mate te vinden en inhoudelijk biedt de site kwalitatief onvoldoende informatie. Bovenal is het me niet duidelijk wie er achter Bizzevents zit en van welk zogezegd professioneel netwerk zij gebruik maakt.

Toch vind ik het een mooi concept: formuleer een aantal diensten welke de artiest afhankelijk van zijn budget en wensen af kan nemen. Ik denk dat dit de manier is waarop platenmaatschappijen anno 2009 relaties zouden moeten aangaan met hun artiesten: transparant en meer op basis van ‘samen doen’ dan op basis van een eenzijdige, alomvattende en vaak verstikkende overeenkomst.
De gevestigde platenmaatschappijen zouden daarmee de rol van ‘Artist Service Providers’ aan kunnen nemen en hun accent verleggen naar een benadering die wellicht hun bestaan op de lange termijn zal kunnen veiligstellen.

(tevens verschenen op Marketingfacts.nl op 22 juli ’09)

 


foto: kiki99 (Creative Commons BY-NC-ND)

Een als band opererende bende neemt een aantal songs op, zet ze te koop op iTunes en Amazon en koopt vervolgens voor een half miljoen euro aan eigen werk. Het levert ze 200 duizend euro aan royalties op. Niet rendabel ? Wel als je de songs aanschaft met gestolen creditcards. Creatief maar illegaal. En echt gebeurd.
Ik heb me er zelf ook ooit schuldig aan gemaakt, aan eigen werk aanschaffen. Niet met andermans geld, maar met mijn eigen centen. Zodra er een nieuwe single van mijn band in de schappen lag, schaften we her en der wat exemplaren aan zodat de verkoper een (grotere) vervolgbestelling zou doen. Dat deden we niet overal, maar alleen bij een aantal zaken waarvan we wisten of vermoedden dat hun verkoopcijfers meetelden voor de hitlijsten. Creatief en legaal.
Rare acties eigenlijk. Veel bier drinken omwille van het te innen statiegeld is ook nooit rendabel gebleken.

 


foto: beninho (Creative Commons 2.5)

Schreef ik eerder over de Smashing Pumpkins dat ze geen CD’s meer zouden uitbrengen, blijken ze toch weer de studio in te gaan voor een nieuw album. Niet dat het resultaat daarmee in de vorm van een CD-album op de markt zal komen. Naar het schijnt houdt frontman Billy Corgan alle opties open waarmee zijn songs hun weg naar de fans zullen vinden; online distributie als afzonderlijke songs ligt meer voor de hand.
Nu fans niet meer dat heilige moment van het verschijnen van een nieuw album kunnen beleven, zoekt Smashing Pumpkins (SP) nieuwe wegen om de fans te betrekken bij de band. Onlangs presenteerde SP het plan om gedurende hun studioverblijf fans tegen betaling te voorzien van exclusief beeldmateriaal. De deal is als volgt:
abonnee’s ontvangen 12 weken lang minimaal 5 keer per week nieuwe content. Die content heeft een minimum lengte van 5 minuten per keer. In totaal 5 uur kijken en luisteren dus. Tel daarbij nog mogelijk livestreaming video en interactie op en je weet dat dit een prachtaanbod is voor de fans. En de prijs van 40 dollar ? Lijkt me redelijk.
Overigens is het de SP naar eigen zeggen niet om het geld te doen. Maar de investering wil men wel graag terug zien: bij onvoldoende animo wordt het project afgeblazen.

 


foto: myspace.com/amybellemusic

Het zijn dan misschien roerige tijden voor de majors, maar talent op de plank laten liggen doet de zaak geen goed. Neem Amy Belle, Schotse laat-twintiger. Ze speelt in pubs om in haar onderhoud te voorzien en wordt op een avond gespot door een vriend van Rod Stewart. Voor ze het weet zingt ze een duet met hem tijdens een eenmalig concert in 2004 The Royal Albert Hall. Een gouden kans, want niet veel later (2006) krijgt ze een deal bij Epic in New York en neemt ze een album op. Tot een release is het nooit gekomen en daar snap ik helemaal niks van. Op YouTube is uit die periode wel een single te vinden, die volgens mij nogal ver afstaat van de ware Amy Belle. Luister liever naar de pure Amy in het onderstaande, prachtige ‘I Love You’, dat voorzien is van een nogal knullige fotoclip. En luister vooral verder op haar MySpace of koop haar nummers op CD Baby. En ondertussen speelt Amy gewoon door,
in de pubs.

 

Het wordt nu echt tijd me eens in Kristin Hersh te verdiepen. Deze Throwing Muses frontvrouw is bij het grote publiek bekend van ‘Your Ghost‘, het nummer dat ze ooit met REM’s Michael Stipe de hitlijsten in zong. Deze dame publiceert al jaren haar eigen muziek onder een Creative Commons licentie op ccMixter, waar iedereen die het wil haar (zang)partijen kan gebruiken. Zo maakte ik in augustus 2008 mijn versie van haar prachtige song Elizabeth June.
Tegenwoordig is Hersh één van de drie leden van 50Footwave. Ook vanuit die rol schroomt ze niet haar muziek te delen. Sterker nog, al het materiaal dat deze band ooit heeft opgenomen (4 EP’s aangevuld met ander materiaal) is nu gratis en legaal te downloaden op CASH Music. Hiermee toont Hersh aan de muziekbusiness anno nu te begrijpen en het lef te hebben om er naar te handelen. Door haar songs gratis weg te geven zal ze enorm veel buzz veroorzaken en 50footwave onder de aandacht brengen van mensen die anders nooit van de band hadden gehoord. Ongelofelijk genereus en bovenal enorm slim. Want daarmee genereert ze aandacht, creëert ze vraag en zal ze ongetwijfeld veel fysieke geluidsdragers en merchandise verkopen. Bravo!

PS: Het treurige aan dit verhaal is dat haar hit ‘Your Ghost’ op YouTube (in de link hierboven) gecensureerd wordt door de platenmaatschappij. De video staat er wel op, maar zonder geluid.
Gezeur over copyrights, bah ! Gelukkig hebben we de live-versie nog.

 


Eind december werd bekend dat Lopend Vuur, dat tot nu toe een Noord-Nederlandse aangelegenheid leek te zijn, haar vleugels in 2009 verder zal uitslaan, om te beginnen in Arnhem. Lopend Vuur (‘omdat muziek geen hobby is’) is een platform voor de de Nederlandse muziekscene, dat bands en muzikanten op een aantal manieren ondersteunt:
- Via Lopend Vuur worden muzikanten op de hoogte gehouden van nieuws en trends;
- Elke maand wordt een band uitgenodigd om in een huiskamer-setting een aantal nummers (akoestisch) te spelen en te praten over muziek, ambitie, ondernemerschap, etc.
- Opnames van deze sessies verschijnen als vodcast op de site en de bands krijgen ook via andere kanalen de nodige aandacht;
- Onder de naam Lopend Vuur Offline zullen periodiek bands op het podium verschijnen;
- Tweejaarlijks vindt de Lopend Vuur Pitch plaats, waarin bands met hulp van experts van binnen en buiten de muziekindustrie een ondernemingsplan opstellen en kans maken op een platencontract.

Begin januari zat ik bij Marco Derksen aan tafel met Martijn Crama, Gerjanne Tiemens, Hendrik van Iterson en Henk-Jan Winkeldermaat, om het lontje van Lopend Vuur Arnhem aan te steken. Duidelijk werd dat Lopend Vuur Arnhem mooie plannen heeft en een impuls zal zijn voor de lokale muziekscene. Op 29 januari zal singer/songwriter Hanneke de Jong als eerste voor de camera van Lopend Vuur Arnhem verschijnen. Luisterend naar een paar fragmenten van haar songs besef ik me dat we daarmee een droomstart hebben!

 

Het was 1983. Met broer Erik ging ik naar Arnhem, waar ter gelegenheid van ‘750 jaar Arnhem’ op het Kerkplein een popconcert was georganiseerd. Als 16-jarig broekie had ik tot dan toe hooguit wat lokale bandjes zien spelen, maar dit concert was van een andere orde. Ik zag er o.a. Defunkt (de New Yorkse pfunk-band van voorman Joseph Bowie, anno nu bekend van de tune van Pauw en Witteman) en de Noord-Ierse The Undertones, die grote indruk op me maakten. Een toffer bandje had ik live niet eerder gezien. Wat een energie! Welke nummers ze speelden weet ik niet meer, maar een video uit die tijd geeft precies weer hoe ik me dat optreden herinner.
Nog dat zelfde jaar hielden The Undertones op te bestaan. Bij gebrek aan ‘groot succes’. Maar van Feargal Sharkey hoorden we later meer. Zo werd zijn uitvoering van Maria McKee’s ‘A good heart’ uit 1985 een tophit en horen we deze nu nog regelmatig voorbij komen.
Op een dag in november 1992 trof ik Feargal Sharkey in een heel andere rol. De band waar ik toen in speelde, Jeanny’s Wild Obsession, stond onder contract bij PolyGram Londen en Sharkey was daar net gestart als A&R-manager. Die avond tafelden we met hem bij een Indiaas Restaurant in Soho, Londen. Ook daar maakte Sharkey indruk op me, nu als een erg aardige, bescheiden gozer met veel humor en een boel mooie verhalen. Het waren Sharkey’s eerste stappen in de muziekbusiness. Inmiddels heeft de vijftiger er een flinke carrière op zitten en diverse topposities bekleed in de Britse muziekindustrie.
Deze week keek ik naar een video waarin hij als CEO van de Britse muziekrechtenorganisatie praat over zaken als illegaal downloaden en mogelijke maatregelen daartegen, de rol van muziek in het leven van ‘youngsters’ en de uitdaging waar de muziekindustrie voor staat. Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in copyright en nieuwe media.
Sinds kort heeft Sharkey de leiding over UK Music, een koepelorganisatie die zeer breed inzet op de belangenbehartiging van muzikanten, producenten, managers, uitgevers, rechtenorganisaties, etc. Amper dertig jaar nadat de legendarische John Peel het nummer ‘Teenage kicks’ van punkrockers The Undertones ontdekte, staat er in 2009 ergens op een deur: Feargal Sharkey, Chief Executive Officer. Het zal me niet verbazen als de beste man ook nu weer internationaal aan de weg zal gaan timmeren.

 

Billy Corgan
Daar waar Matthew Ebel (zie eerdere post) druk in de weer is zijn CD’s online aan de man te brengen, kiezen anderen er juist voor helemaal geen CD’s meer uit te brengen. Voorman Billy Corgan van de Smashing Pumpkins was daar in een interview met de Chicago Tribune meer dan duidelijk over. Op de vraag of hun laatste CD nog een opvolger zou krijgen antwoordde hij:

‘We’re done with that. There is no point. People don’t even listen to it all. They put it on their iPod, they drag over the two singles, and skip over the rest. The listening patterns have changed, so why are we killing ourselves to do albums, to create balance, and do the arty track to set up the single? It’s done.’

Niet alleen kiezen de Pumpkins ervoor om vanaf nu wat releases betreft een ‘singles band’ te zijn, ze zijn ook niet langer van plan om live nog veel van hun oude materiaal te spelen:

‘We won’t do shows like this anymore, where we try to draw a good crowd and balance the past with the present. We’ll go small and do exactly what we want to do and stop playing catalogue. We’ll be like a new band that can’t rely on old gimmicks. (…….) What we weren’t getting [from playing a more balanced show with older songs] was excitement. (……) We don’t want a pat on the back: Good to have you back. We want a reaction, even if it’s a negative reaction.’

Billy’s uitspraken zouden verklaard kunnen worden door het matige succes van hun laatste album en misschien ook wel uit angst om (live) te moeten teren op oude successen, maar het is meer dan dat. Het is ook een reactie op de veranderende muziekbusiness en –consumptie. Muzikanten zijn wereldwijd op zoek naar manieren om daar op in te spelen. Ik vind het prachtig om te zien hoe die cultuur zich ontwikkelt en ben erg benieuwd naar wat de komende jaren op dit vlak te gebeuren staat! En hoewel ik zelf best gehecht ben aan het album als concept, waardeer ik het lef waarmee Corgan reageert op de veranderende wereld om zich heen.

(Foto: Djenan. Creative Commons license 2.0)

© 2012 MUZIEK VOOR MEDIA Suffusion theme by Sayontan Sinha