Dus die zang bestond al en jij hebt de muziek erbij gemaakt?
Regelmatig vraagt iemand me hoe een stuk muziek tot stand komt. Maar een standaard werkwijze heb ik niet, het hangt af van de aanleiding, het gewenste resultaat, mijn ‘state of mind’. En soms, zoals in het geval van mijn laatste track ‘Sooner or later’, speelt het toeval een rol.
Deze track was onder een andere titel al een tijdje een ‘work in progress’. Het zou een instrumentale track worden en ik was voor zo’n 70% klaar, maar er ontbrak iets. Gelukkig liet ik het wilde idee zelf een moppie te zingen snel varen en besloot ik te checken of op ccMixter.org een geschikte zangpartij stond. Al snel vond ik ‘Sooner or later’, gezongen door Christina Courtin, een song die eerder verscheen op een album van Trifonic. Het toeval wilde dat de stem prachtig in de muziek viel. Ik moest het tempo een tikkeltje bijstellen, de zangpartij op een paar punten ‘knippen en plakken’ en vervolgens nog best een paar uurtjes schaven aan de juiste sounds, noten, verhoudingen en effecten. Het bleek een ‘perfect fit’.

 

Maar hoe doe je dat dan, die muziek maken?
Het centrum van mijn homestudio is mijn computer, sinds kort een iMac. Daarop draait Cubase 5, een Digital Audio Workstation (
DAW). Een DAW kun je vergelijken met een multitrackrecorder, waarmee je meerdere sporen naast elkaar kunt opnemen en afspelen. De verschillende partijen neem ik één voor één op; drums op track 1, bas op track 2, piano op 3, etc. Da’s wel een wat simplistische voorstelling, want in de praktijk verloopt het creatieve – en opnameproces nogal chaotisch.
Een DAW kent grofweg twee manieren waarop muziek kan worden vastgelegd. Allereerst als digitale audio; een zangpartij van een ander laad ik bijvoorbeeld in als mp3-bestand. Vervolgens kan ik daar van alles mee: knippen, plakken, tempo of toonhoogte aanpassen, etc.
Het andere formaat waarin ik muziek in mijn DAW kan vastleggen heet
MIDI, feitelijk slechts een protocol van eentjes en nulletjes dat er voor zorgt dat mijn DAW kan praten met mijn synthesizers. Als ik een toets aansla op mijn synth, vertelt mijn synth aan mijn DAW o.a. welke toon ik wanneer aansloeg, hoe hard, en wanneer ik hem weer los liet. Speel ik die data weer af, dan vertelt het DAW aan mijn synth welke toon hij moet laten horen, hoe hard en hoe lang. Ook hieraan kan ik nog van alles wijzigen; sla ik een keer de toets finaal mis? Geen nood, pas ik gewoon even de data aan (hoewel ook foutjes hun charme kunnen hebben).
In mijn DAW lopen audio en MIDI naast elkaar. Daardoor kan ik eenvoudig bestaande audio (zang, gitaar, samples, etc.) combineren met geluiden die ik uit mijn synthesizers tover.

 

Welke instrumenten gebruik je?
Het begon ooit met een piano, later aangevuld met gitaar. Maar in mijn eerste bandje speelde ik elektrische piano (Rhodes) en elektrische gitaar. Mijn eerste synth, een Roland Juno 106, kreeg ik in 1984. De jaren daarop maakte ik kennis met drumcomputers en multitrackrecording. In 1989 ruilde ik de altsax, die mijn ouders voor mijn studie hadden aangeschaft, zonder overleg in voor een sampler. Het jaar daarop kocht ik mijn eerste computer, een Atari. De programma’s die ik gebruikte werkten met MIDI, maar nog niet met digitale audio. In 1996 stapte ik over op een PC. Op dat moment bestond mijn setup uit diverse hardware synthesizers en een sampler. Cubase evolueerde van sequencer naar Digital Audio Workstation en met de aanschaf van Cubase VST, eind 90-er jaren, kwamen virtuele instrumenten (VSTi) beschikbaar; software synthesizers, – samplers en – effecten. De afgelopen jaren gebruik ik steeds vaker virtuele instrumenten omdat ik er een hoop voordelen in zie. De meeste muziek die ik tegenwoordig maak, is volledig computerbased. Ook ‘Sooner or later’ is volledig binnen Cubase geproduceerd. Ik gebruik alleen nog het keyboard van een oude synthesizer voor het inspelen van partijen.

 


Afgelopen woensdag zat ik spontaan in mijn eentje te juichen alsof ik net de hitlijsten was binnengestormd. En zo voelde het voor mij ook toen ik las dat ccMixter mijn laatste remix ‘Sooner or Later’ het predikaat Editorial Pick had gegeven. Best een eer, aangezien er op ccMixter per maand door muzikanten wereldwijd een paar honderd remixes worden geupload waaruit zo’n drie keer per maand een editor zijn keuze maakt. Eind 2008 gunde men me dat ook al eens, met ‘Suitcase‘. Die track werd vooral om (co)creatieve redenen gewaardeerd, terwijl ‘Sooner or Later’ ook op andere punten (zoals sounds, arrangement en productie) goede reacties losmaakt, zoals:
‘This song feels like a how-to model on orchestration in electronic music’ en ’The sound is of a high quality and production value is top notch’. Mooie woorden van collegamuzikanten. En dat voelt goed.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Sooner or Later
Vocal: Christina Courtin
Song & Vocal Production: Trifonic
Music: Geert Veneklaas
(licentie: Creative Commons BY-NC)

 


foto: kiki99 (Creative Commons BY-NC-ND)

Een als band opererende bende neemt een aantal songs op, zet ze te koop op iTunes en Amazon en koopt vervolgens voor een half miljoen euro aan eigen werk. Het levert ze 200 duizend euro aan royalties op. Niet rendabel ? Wel als je de songs aanschaft met gestolen creditcards. Creatief maar illegaal. En echt gebeurd.
Ik heb me er zelf ook ooit schuldig aan gemaakt, aan eigen werk aanschaffen. Niet met andermans geld, maar met mijn eigen centen. Zodra er een nieuwe single van mijn band in de schappen lag, schaften we her en der wat exemplaren aan zodat de verkoper een (grotere) vervolgbestelling zou doen. Dat deden we niet overal, maar alleen bij een aantal zaken waarvan we wisten of vermoedden dat hun verkoopcijfers meetelden voor de hitlijsten. Creatief en legaal.
Rare acties eigenlijk. Veel bier drinken omwille van het te innen statiegeld is ook nooit rendabel gebleken.

May 282009
 


foto: Slijterijmeisje 

Maanden geleden was Petra de Boevere, online beter bekend als Het Meisje van de Slijterij, te horen in het radio-1-programma ‘Casa Luna’. Via de telefoon liet zij horen hoe zij de in haar winkel aanwezige flessenvoorraad bespeelde. Via Twitter stelde ik @slijterijmeisje voor haar flessenklanken te gebruiken als basis voor een track die ik dan ‘Drankorgel’ had kunnen noemen. Ik ging met het materiaal aan de slag, maar had wat moeite met de geluidskwaliteit (telefoon via radio). Het projectje strandde, maar niet definitief: toen ik Petra onlangs sprak opperde ze het idee om een paar ringtones van het audiomateriaal te maken. Dat leek me een haalbaarder plan. Eergisteren leverde ik er een paar bij haar aan en de volgende dag waren de drinktones gratis te downloaden van haar blog. Ze mag dan volgens eigen zeggen ‘vooral ook een beetje gek’ zijn, ze is niet voor niets genomineerd voor een Dutch Social Media Star Award.

Metalen flessen

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Spacey flessen

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Flessenschap 1

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Flessenschap 2

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 


 foto: Tom Roelofs

Het zal rond 1985 geweest zijn, dat ik op het Conservatorium van mijn theoriedocent de opdracht kreeg een stukje ‘contrapunt‘ te schrijven. Of ik de opdracht naar wens had uitgevoerd kan ik me niet herinneren, maar het stukje is me om één of andere reden altijd bijgebleven.
Toen ik onlangs een vers aangeschaft virtueel instrument installeerde was het stukje dan ook snel uit het geheugen gevist en vertaald naar de klanken van dit technisch vernuft. Ben er dan deze week ook maar eens voor gaan zitten om het vast te leggen, enerzijds om de herinnering te bewaren, anderzijds als oefening om het nieuwe speeltje wat beter onder de knie te krijgen. Het resultaat: een viertal nepstrijkers, die er nooit in zullen slagen om echte te evenaren, maar wat mij betreft de illusie voldoende waarmaken. 

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Eind april hadden we Lavalu te gast bij Lopend Vuur Arnhem. Zangeres/pianist/songschrijver Marielle Woltring, meestal bijgestaan door Yonga Sun (drums), Miguel Boelens (saxofoons) en Jörg Brinkmann (cello), verrast ons -solo- met drie prachtige songs. We spreken haar uitvoerig over haar passie, het later dit jaar te verschijnen album en over de Lavalu-sound, die zich ergens zou bewegen binnen het klankidioom dat wordt begrensd door Björk, Bach, Radiohead en Weather Report. Het interview is te beluisteren op Lopend Vuur, maar kijk en luister hierboven vooral even naar The Cradle Song.

 


(foto: Capn Mad Matt, CC BY/NC/SA)

Vorige week sprak ik op Twitter nog met Marco Raaphorst over het feit dat we beiden alweer een tijdje niet actief waren geweest op ccMixter, maar dat wel weer van plan waren. Tijd voor actie dus. Mijn laatste track op ccMixter was de song Out of it van Brad Sucks. Deze keer koos ik voor zijn song Dirtbag. Melodie/tekst/zang is dus van Brad Sucks, de rest van mij. De song is beschikbaar onder een Creative Commons BY licentie, dus vrij beschikbaar onder vermelding van auteurs (Brad Sucks/Geert Veneklaas) en licentievorm: CC BY.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Afgelopen week bezocht ik sinds lange tijd weer eens ccMixter, waarop ik vorig jaar een aantal remixes heb geplaatst. Leuk om te zien dat er weer wat comments en aanbevelingen bij zijn gekomen; feedback is de hoofdreden dat ik online met muziek bezig ben.
Nog leuker is het als iemand je muziek hergebruikt, om zelf weer andere muziek mee te maken of als soundtrack bij een video of foto. Zo zag ik dat de Amerikaanse JobobArikan weer een remix van me had gebruikt voor één van zijn beeldcreaties, zoals hij al eerder had gedaan. Wie JobobArikan is ? Geen idee. Zijn account op deviantART vermeld slechts: I’m a mad scientist ;-). Hieronder zijn twee creaties.


Dont Weep 4 Me – Watch more Funny Videos

Suitcase Monkey by *JobobArikan on deviantART

© 2012 MUZIEK VOOR MEDIA Suffusion theme by Sayontan Sinha